Küçük bir köyde, seksen yaşını geçmiş Ali Dede her sabah bastonunu alıp tarlasına giderdi.
Bir gün elinde küçük bir ceviz fidanıyla uğraşırken yanından geçen gençlerden biri gülerek sordu:
“Dedeciğim, sen bu ağacın meyvesini görecek yaşta değilsin. Neden dikiyorsun?”
Ali Dede toprağı usulca bastırdı, doğruldu ve gülümsedi.
“Ben çocukken yediğim cevizleri ben dikmedim evladım. Benden önce gelenler dikmişti.”
Genç sustu.
Ali Dede devam etti:
“İnsan sadece kendisi için yaşarsa ömrü kadar yaşar. Başkaları için bir şey bırakırsa, ömrü kendisinden sonra da devam eder.”
Aradan yıllar geçti.
Ali Dede artık hayatta değildi.
Bir yaz günü, aynı ağacın gölgesinde köyün çocukları oyun oynuyor, yaşlılar sohbet ediyor, yolcular serinliyordu.
Ağacın dallarından düşen cevizleri toplayan küçük bir çocuk dedesine sordu:
“Bu ağacı kim dikmiş?”
Dedesi gökyüzüne bakıp tebessüm etti.
“Adını hatırlayan az kaldı evladım… Ama yaptığı iyiliği herkes hâlâ görüyor.”
“İnsan, ardında bıraktığı iyilik kadar yaşamaya devam eder.”
Saygılarımla,
Mustafa Başar